(64kB)

Historia Zakładu

Nauczanie technologii w Polsce zapoczątkowała Szkoła Przygotowawcza do Instytutu Politechnicznego w Warszawie z lat 1826 - 1831. Starania o przywrócenie narodowi niepodległego bytu polegały między innymi na próbach stworzenia niezależnego przemysłu, a więc i kadr dobrze przygotowanych do jego prowadzenia. Ten bardzo konkretny cel kształcenia technologicznego przyświecał również autorom programu studiów Instytutu Politechnicznego w Warszawie w latach 1901 - 1905. Po wybuchu pierwszej wojny światowej, wznowiono prace nad uruchomieniem Politechniki w Warszawie. Rozpoczęła ona działalność w 1915 roku, a w latach 1917 - 1918 powierzono prof. Bolesławowi Miklaszewskiemu Katedrę Technologii Ogólnej. W 1919 roku wyodrębniono Katedrę Technologii Ogólnej Nieorganicznej i Wielkiego Przemysłu Nieorganicznego, której kierownictwo objął profesor Józef Zawadzki

(127kB)

Technologia jako przedmiot nauczania, sprowadzała się wówczas do opisu istniejących procesów, a jako przedmiot badań - do opracowania nowych sposobów wytwarzania opartych głownie na badaniach chemicznych. Zawadzki, jako jeden z pierwszych, traktował procesy technologiczne jako zjawiska fizykochemiczne. Odchodził więc w badaniach i dydaktyce od receptur na rzecz odkrywania ogólnych praw fizykochemicznych rządzących procesami. Tezę tą zastosował radykalnie do prowadzonych badań, natomiast wykład, a potem podręcznik, były wyrazem kompromisu pomiędzy powszechnie stosowanym opisem procesów a nowatorskim ujęciem Zawadzkiego. W kształceniu studentów przywiązywał wielką wagę do ich pracy badawczej w laboratorium twierdząc, że zapewnia ona "wysoką kulturę umysłu" kształtuje myślenie technologiczne, co dodatkowo wzmacniają wymagane praktyki przemysłowe.

(20kB)

W 1951 roku, po śmierci prof. Józefa Zawadzkiego, kierownictwo katedry objął prof. Stefan Weychert, poszukując w dalszym ciągu zasad ogólnych rządzących biegiem procesów i stanowiących podstawę rozwiązań technologicznych. Zdaniem Stefana Weycherta, kształcenie inżynierów chemików zdolnych do twórczej pracy w dziedzinie technologii wymaga równoczesnego zdobywania przez nich wiedzy i kształtowania postawy inżynierskiej. Wynika z tego koncepcja powiązania wykładu, ćwiczeń laboratoryjnych rachunkowych i audytoryjnych z rzeczywistymi procesami przemysłowymi między innymi przez prowadzenie ćwiczeń w aparatach półtechnicznych w hali technologicznej, a także przeniesienie części zajęć na teren zakładów przemysłowych w postaci ćwiczeń terenowych (dwa tygodnie) i obozów naukowych (trzy tygodnie). Prowadzone przez studentów i pracowników zakładu badania procesów technicznych zapoznawały z problematyką przemysłową i pozwalały na konfrontację wyników badań laboratoryjnych z przebiegiem procesów wielkoprzemysłowych.

Od 1982 roku kierownikami Zakładu byli kolejno:

Krzysztof Schmidt-Szałowski     01.03.1982 - 31.08.1987
Marian Starczewski 01.02.1988 - 17.06.1988
Janusz Milewski 01.01.1989 - 30.09.1995
Krzysztof Schmidt-Szałowski     01.10.1995 - 30.09.1997
Zbigniew Kowalczyk 01.01.1998 - 17.03.2008
Mikołaj Szafran 01.05.2008 - obecnie




Rys historyczny nauczania ceramiki na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej

Nauczanie technologii ceramiki na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej ma długą tradycję. W programie Oddziału Rękodzielniczo-Chemicznego w Szkole Przygotowawczej do Instytutu Politechnicznego na rok akademicki 1830/31 szeroko rozumiana ceramika wykładana była w kursie chemii specjalnej przez prof. Zdzisława Zdzitowieckiego. W programie tym napisano:

"Kurs chemii specjalnej, obejmujący wyroby, któreby można ogólnem wyrażeniem wyrobów hutniczych oznaczyć, zawierać będzie kilka oddziałów, z których każdy zostanie poświęconym odmiennemu rodzaiowi fabrykatów i sposobów ich produkcji - zaymuje on wytapianie metallów w wielkich ilościach, czyli tak nazwaną Metallurgię, fabrykacyię szkła,kryształów, porcellany i faiansów, zarazem dołączy się nauka o cementach wapiennych".

Po powołaniu Warszawskiego Instytutu Politechnicznego w 1898 r. układ studiów był bardzo podobny i ceramika wykładana była w programie technologii chemicznej przez Józefa J. Boguskiego. Po 1918 roku ceramikę prowadzili:
  • do 1930 inż. Kropiwnicki
  • 1931-39 dr inż. Jerzy Konarzewski
  • 1945-81 doc.dr inż. Jan F. Grębski
  • 1981-85 dr inż. Jerzy Raabe
  • 1985-88 prof. dr hab.inż. Marian Starczewski
  • 1988-2000 prof. dr hab. Andrzej M. Szymański
Obecnie Zespołem Ceramiki Specjalnej kieruje prof. dr hab.inż. Mikołaj Szafran.

góra strony           strona główna          admin