(64kB)
UPŁYNNINIE NANOPROSZKÓW CERAMICZNYCH (2kB)

Zastosowanie ceramicznych mas lejnych w procesach technologicznych wymaga, aby stosowane gęstwy ceramiczne charakteryzowały się odpowiednimi właści-wościami pozwalającymi na otrzymanie wysokiej jakości wyrobów. Z tego wzglę-du pożądane jest stosowanie mas lejnych o dużym stężeniu fazy stałej i odpowied-niej stabilności w czasie

Badania nad procesem upłynniania nanoproszków ceramicznych skupiają się na znalezieniu materiałów przyjaznych środowisku, które dodane w niewielkiej ilości do gęstwy ceramicznej pozwolą na otrzymanie wyrobów o wysokiej gęstości upa-kowania ziaren i nadających wyrobowi pożądaną wytrzymałość mechaniczną na wszystkich etapach produkcji. W czasie procesu spiekania powinny ulegać całko-witemu rozkładowi z wydzielenie nietoksycznych gazów. W ostatnich latach po-dejmowane są badania nad zastosowaniem mono-, di- oraz polisacharydów w pro-cesach upłynniania nanoproszków ceramicznych. Badania te mają za zadanie od-powiedzieć na pytanie, w jaki sposób budowa chemiczna cukrów wpływa na masę lejną oraz znaleźć optymalne upłynniacze, które mogą znaleźć praktyczne zasto-sowanie w technologii.

Badania nad wpływem sacharydów na właściwości mas lejnych z nanoproszków ceramicznych są trudne a jednocześnie niezmiernie ciekawe. Warto zwrócić uwa-gę, że do tej pory zachowanie się cząsteczek sacharydów w roztworach wodnych nie zostało w pełni wyjaśnione. Badane w roztworach wodnych procesy hydratacji sacharydów wskazują na stereoselektywność takiego procesu zależnego od kształtu cząsteczki cukru, ilości grup hydroksylowych oraz ich orientacji w przestrzeni [1,2,3,4]. Dodatkowo przyjmuje się, że sacharydy modyfikują klastrową strukturę cząsteczek wody tworzoną przez wiązania wodorowe w czystej wodzie i roztwo-rach wodnych [5,6]. Akinc et al. [7] postuluje, że właśnie struktury wody wytwa-rzające się dookoła cząstek fazy stałej mogą decydować o lepkości mas lejnych.

W badaniach nad sacharydami stosowanymi jako upłynniacze należy rozpatry-wać także ich zdolność do adsorpcji na powierzchni fazy stałej oraz do ulegania tzw. procesom mutarotacji.



Literatura:

  1. P.C.Dey, M.A.Motin, T.K.Biswas, E.M.Huque, Monatshefte für Chemie 134, pp.797-809, 2003.
  2. M. Mathlouthi J. Genotelle, Carbohydrate Polymers 34, pp. 335 - 342, 1998.
  3. C. Baraguey, D. Mertens, A. Dölle, Journal of Physical Chemistry B, 106, pp.6331 - 6337, 2002.
  4. C.Branca, S.Magazu, G.Maisano, F.Migliardo, P.Migliardo, G.Romeo, Journal of Physical Chemistry B, 105, pp. 10140 - 10145, 2001
  5. L. Pauling, Symposium Publications Division, Pergamon Press, Londyn, 1959
  6. J.L. Kavanau, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1968
  7. C. Li, M. Akinc, J. Am. Ceram. Soc., 88 [6] 1448-54 (2005)






góra strony           strona główna          admin